Optimum Aetatis Ad Laborum Servientis Aedifici: Biologici, Oeconomici et Sociali Aspects Optimalitatis Definitio "optimum aetatis" pro occupatione servientis aedifici (custodis terrarum) est complexa interdisciplinaria quaestio, sita in interseccione ergonomiae, physiologiae laboris, oeconomiae et sociologiae. Contraria communis opinione de his laboribus "pro senioribus", analyticus monstrat existentiam optimum aetatis fenestram, in qua coniunctae sunt potentiae physicae, stabilitas psychologica et ratione oeconomica. 1. Biophysiological Aspects: Optimum Balansus Viatorum et Adaptationis. Occupatio servientis aedifici coniuncta est cum oneribus physicalibus mediis, sed cum alto nive monotoniae et actione factorum externorum (mutatio temperaturarum, humiditas, saisonsimae allergenes). Physiologia distinguere plurimas aetatis fases: Picum viatorum physicalium (25-40 annorum): Biologicamente, hoc tempus est optimum pro labore physicali cyclico. Organismus possessit maximos reservas systematis cardiovascularis, fortitudinis muscularis et celeritatis recuperationis. Tamen in his annis, sicut communiter, homo orientatur ad progressum carrieralis et ad occupationes plus pecuniarias. Labor servientis aedifici in his intervallo frequentissime apprehenditur ut temporarius aut necessarius, quod ducit ad magnam fluctuationem personalitatum.} Periodus potentiae laboris stabilis (40-55 annorum pro viris, 40-50 annorum pro feminis): Hic est celatus biophysiologicalis optimum pro his occupatione. Viatorum potentia manet in alto nive, cum "sagacitate corporis professionalis" (capacitas optimi distributio effortuum, evitatio laesionum, adaptatio ad onera) crescit. Stabilizatur sfera psychoemotiva, quod importans est pro labore monotono. Tamen post 45-50 annorum coepit paulatim decrementum reservarum adaptativarum ad frigidum et calidum, augmentatur periculum morborum apparati locomotorii cum inapropriata structura laboris. Periodus potentiae laboris compensatae (55-65 annorum et supe ... Read more